Następnego ranka przyniosłem jedno z pudeł z magazynu.
Mark zamarł, gdy to zobaczył.
W środku znajdowały się małe, czerwone kalosze Emily.
Gdy tylko je podniósł, załamał się.
Pochylił się nad pudełkiem i szlochał tak mocno, że w końcu musiałam odwrócić wzrok.
„Nadal jestem wściekły” – powiedziałem mu.
“Ja wiem.”
„Nie wiem, co się z nami stanie potem”.
“Ja wiem.”
„Ale Emily zasługuje na prawdę.”
Mark spojrzał w górę.
Strach wykrzywił mu twarz.
„A co jeśli mnie znienawidzi?”
„Może.”
Zamknął oczy.
„Ale ten wybór należy do niej” – powiedziałem. „Nie do ciebie. Już nie”.
Przez następnych kilka dni zebraliśmy wszystkie dokumenty, jakie udało nam się znaleźć.
Dokumenty sądowe.
Stare adresy.
Zwrócone koperty.
Cokolwiek, co mogłoby pomóc nam odnaleźć Claire lub Emily.
Kontynuowałem poszukiwania, bo Mark ciągle się zatrzymywał.
Za każdym razem, gdy byliśmy blisko, strach dawał mu kolejną wymówkę.
„A co jeśli będzie miała dobre życie?” – zapytał pewnej nocy.
„W takim razie nadal zasługuje na to, żeby poznać prawdę”.
„A co, jeśli Claire powie jej, że jestem niebezpieczny?”
„W takim razie pokaż jej dokumenty.”
„A co jeśli nie odpowie?”
Spojrzałem na niego.
„No to przynajmniej w końcu spróbowałeś być tym mężczyzną, którym jesteś teraz.”
Znalezienie Emily zajęło nam trzy tygodnie.
Mieszkała tylko dwa miasta dalej.
Przez lata Mark pisał listy do córki, która mieszkała niecałą godzinę drogi od naszego domu.
Miała dwadzieścia dwa lata.
Studentka pielęgniarstwa.
Na zdjęciu, które znaleźliśmy, stoi przed szpitalem, ubrana w niebieski fartuch, i uśmiecha się do aparatu.
Mark wpatrywał się w zdjęcie, jakby mrugnięcie mogło sprawić, że ono zniknie.
„Napisz do niej” – powiedziałem.
„Nie wiem jak.”
„Tak, masz rację. Zacznij od prawdy.”
Napisanie jednej strony zajęło mu całe popołudnie.
Nie obwiniał Claire.
Nie żądał przebaczenia.
Powiedział Emily po prostu, że kochał ją każdego dnia, że próbował ją odnaleźć i że jeśli będzie chciała odpowiedzi, udzieli jej wszystkich, jakie ma.
Dziesięć dni po wysłaniu listu, Emily odpowiedziała.
Jej wiadomość była krótka.
*Dostałem twój list. Nie wiem, w co wierzyć. Ale pamiętam te czerwone buty. Masz je jeszcze?*
Mark zasłonił usta.
Położyłem mu rękę na ramieniu.
„Powiedz jej, że tak.”
Ich pierwsze spotkanie miało miejsce w parku w sobotę.
Wiozłem Marka, bo jego ręce tak bardzo się trzęsły, że nie był w stanie prowadzić sam.
Emily stała przy ławce, trzymając telefon w obu rękach.
Mark wyszedł, niosąc czerwone buty w papierowej torbie.
Przyglądała mu się przez dłuższą chwilę.
„Wyglądasz starzej, niż pamiętałem.”
Uśmiechnął się do niej niepewnie.
“Ja jestem.”
