Spojrzałam na kuchnię.
Aaron stał przy schodach.
Słyszał wszystko.
„Jaki strój?”
„Mamy dodatkowy strój na uroczystość”.
„On już ma ubranie”.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
„Próbujemy zapobiec trudnej sytuacji”.
Aaron wyciągnął rękę po telefon.
Podałam mu go.
Słuchał w ciszy.
Potem powiedział:
„Dziękuję, ale założę tę sukienkę”.
Kolejna chwila ciszy.
„Nie. Rozumiem”.
Rozłączył się.
Spojrzałam na niego.
„Nadal możesz zmienić zdanie”.
Podniósł pokrowiec na ubranie.
„Nie zmienię”.
Potem dodał:
„Wysłałem im już zdjęcie Mary z czasów, gdy kończyła szkołę. Poprosiłem, żeby wyświetlili je na ekranie, kiedy dam sygnał”.
„Szkoła wie, dlaczego chcesz to zrobić?”
„O Mary wiedzą. O sukience nie”.
Kiedy dotarliśmy do sali, ledwo mogłam oddychać.
Ludzie od razu zauważyli Aarona.
Uczniowie się gapili.
Kilku się śmiało.
Jedna z matek spojrzała na niego, szepnęła coś kobiecie stojącej obok, a obie odwróciły się w naszą stronę.
Aaron stał razem ze swoją klasą, jakby nic go to nie obchodziło.
Ale znałam go zbyt dobrze.
Jego ramiona były napięte.
Szczęka zaciśnięta.
Słyszał wszystko.
Chciałam zabrać go do domu.
Chciałam stanąć między nim a każdym telefonem skierowanym w jego stronę.
Zamiast tego usiadłam w trzecim rzędzie, bo właśnie o to mnie poprosił.
„Cokolwiek się stanie”, powiedział przed dołączeniem do swojej klasy, „zostań tam, gdzie będę mógł cię zobaczyć”.
Więc zostałam.
Wywoływano kolejne nazwiska.
Szepty nasilały się za każdym razem, gdy Aaron pojawiał się w czyimś kadrze.
W końcu dyrektorka wyczytała jego nazwisko.
Serce niemal przestało mi bić.
Aaron przeszedł przez scenę.
Towarzyszył mu śmiech.
Odebrał dyplom.
Potem się odwrócił.
Ale zamiast ruszyć w stronę kolegów z klasy albo fotografów stojących z boku sceny, Aaron zszedł po schodach.
I ruszył środkiem sali.
W moją stronę.
W sali zrobiło się jeszcze głośniej.
Ktoś znowu się zaśmiał.
Dziewczyna siedząca niedaleko wyszeptała:
„On naprawdę to robi?”
Aaron szedł dalej.
Kiedy dotarł do trzeciego rzędu, zatrzymał się dokładnie przede mną.
Po raz pierwszy tego dnia jego opanowanie pękło.
W oczach pojawiły mu się łzy.
„To jest DLA CIEBIE”, powiedział cicho.
Potem przełknął ślinę.
„Dla was obu”.
Zabrakło mi tchu.
Aaron sięgnął do kieszeni czerwonej sukienki.
Wyciągnął z niej coś małego, płaskiego i starannie owiniętego w bibułkę.
Śmiech trwał jeszcze przez kilka sekund.
Potem Aaron rozwinął zawiniątko.
W chwili, gdy zobaczyłam, co jest w środku, cała sala przestała dla mnie istnieć.
To był zasuszony żółty stokrotka.
Jeden z płatków był oderwany.
Łodyga ściemniała od starości, a kwiat był niemal całkowicie spłaszczony.
Ale dokładnie wiedziałam, skąd pochodzi.
Zakryłam usta.
