„Jest coś, co przed tobą ukrywam od trzeciej rundy chemioterapii”.
Poczułem ucisk w żołądku.
“Co?”
Jeffrey powoli zaczął rozpinać koszulę.
Pierwszy przycisk.
A potem drugi.
Jego palce się trzęsły.
„Jeffrey, przerażasz mnie.”
„Po prostu pozwól mi to zrobić. Jeśli teraz przestanę, nie powiem ci”.
Kiedy w końcu rozpiął koszulę, zamarłem.
Ciemnoczerwone linie okalały jego żebra i brzuch, a jego skórę pokrywały ślady przypominające siniaki.
„Jesteś ranny!”
Wyciągnąłem do niego rękę.
“Co się stało?”
Delikatnie złapał mnie za rękę.
„Nie jestem ranny tak, jak myślisz.”
„Co więc było tego przyczyną?”
Przez dłuższą chwilę wydawał się zbyt zawstydzony, żeby odpowiedzieć.
Na koniec sięgnął do walizki i wyciągnął czarny pas uciskowy.
„Męska bielizna modelująca”.
Wpatrywałem się w to.
„Dlaczego to nosisz?”
Odwrócił wzrok.
„Ponieważ nie chciałam, żebyś widział, co się ze mną działo, kiedy byłeś chory.”
“Nie rozumiem.”
Jeffrey usiadł ciężko na krawędzi łóżka.
„Kiedy zachorowałeś, przestałem o siebie dbać. Ledwo spałem. Przestałem ćwiczyć. Czasami zapominałem jeść. Innym razem jadłem wszystko, co mogłem znaleźć, bo to była jedyna rzecz, która mnie uspokajała”.
Pocierał twarz dłońmi.
„Przytyłam prawie 30 kilogramów od czasu diagnozy”.
Spojrzałam na niego.
„Dlatego nosisz te wielkie koszule?”
Skinął głową.
„A dlaczego przebierasz się w łazience?”
“Tak.”
„Kiedy mi powiedziałeś, że tu przyjeżdżamy, spanikowałam. Przypomniały mi się nasze zdjęcia z podróży poślubnej i to, jak wyglądałam dwadzieścia lat temu. Kupiłam ten kompresor, bo myślałam, że jak będę go nosić przez cały weekend, to może nie zauważysz, jak bardzo się zmieniłam”.
Spojrzałem na wściekłe ślady wokół jego talii.
„Ale nie można w nim spać.”
“NIE.”
Wydał z siebie urywany śmiech.
„Ledwo mogę oddychać, mając to na sobie. Nie mogłem leżeć przy tobie całą noc, wiedząc, że możesz poczuć, co jest pod spodem. Więc zarezerwowałem inny pokój.”
Spojrzałem na niego z niedowierzaniem.
„Daj mi to zrozumieć. Wynająłeś kolejny pokój w hotelu, bo myślałeś, że jesteś za ciężki, żeby spać obok żony?”
Spuścił głowę.
“Tak.”
„Bo bałaś się, że nie będę cię już uważać za atrakcyjną?”
Skinął głową.
I nagle dotarła do mnie ta śmieszna prawda.
Oboje przez miesiące ukrywaliśmy się przed dokładnie tym samym strachem.
CZĘŚĆ 3
Usiadłem obok Jeffreya na łóżku.
„Ja też muszę się do czegoś przyznać.”
Natychmiast podniósł głowę.
Przez ostatnie pięć miesięcy stałam przed lustrem, nienawidząc wszystkiego, co widzę. Wmówiłam sobie, że zostałeś, bo ci mnie żal. Czekałam na dzień, w którym w końcu przyznasz, że już mnie nie pociągam.
„Nigdy nie mógłbym czuć tego samego w stosunku do ciebie.”
